2013 In memoriam

06-11-2013

Sientje
Helaas hebben wij op 6 november jl afscheid moeten nemen van Sientje vd Spikke
Ze is 15,5 jaar geworden.
Sientje was de matriarch van onze zwarte dwergen foklijn. Haar achter-achterkleindochter Joosje is nu 1,5 jaar.
Sientje had een zeer gelijkmatig karakter. Klaagde zelden, leek ook nooit pijn te hebben. Toch liet ze zich niet ondersneeuwen;
ze gaf eerder met haar lichaamshouding aan dat iets genoeg was, dan dat ze haar stem verhief. En iedereen gehoorzaamde,
ze had een natuurlijk gezag, ook over de nieuwe roedelleidsters!
Sientjes voormalige uitstekende zorg en geduld met pups ging later over in vriendschap met onze katten.
Ze was heel lief voor mijn 3-potige Missy en speelde ook veel met Lotje. Deze is nu 4 jaar oud en gaat altijd met de avondwandeling mee.
Lotje verstopt zich dan achter een autowiel om Sientje te bespringen als ze langs liep.
Sientje speelde met haar alsof Lot een pup was!
De laatste jaren had Sien regelmatig last van een darmontsteking. Ze had dan een paar dagen waterdunne diarree maar knapte altijd weer op.
Ze heeft zo al 3x op sterven gelegen!
Toch is de laatste ontsteking/infectie haar noodlottig geworden.
Ze was al een maand wat minder: kouwelijk, zeer slecht gaan zien, meer slapen en ze leek te gaan dementeren.
Maar ze at nog alles op wat we haar voorzetten en haar gebit was nog puik!
De laatste maandag at ze nog wel maar had geen stoelgang. Dinsdagochtend gelukkig wel, maar er zat al weer wat diarree bij.
Dus tussen de middag medicijnen gehaald en urine laten nakijken. Volgens de test was ze kerngezond!
Helaas heeft de medicatie niet meer aangeslagen; op woensdagochtend is ze op mijn schoot, overleden.
Door haar overlijden is niet alleen het hoofd van onze schnauzerfamilie weggevallen, maar zij was ook onze laatste met een gecoupeerde staart.
Begin december is haar as deels in Zeist, deels in Driebergen uitgestrooid, op de plekken waar ze graag was.

 
Carien Boerma en Freda Becker.

24-10-2013

Figo
Met grote droefenis willen wij U meedelen dat wij jl donderdag 24 oktober onze lieve Riesenschnauzer Houdini Magic of Dutch Spirit, roepnaam Figo, hebben moeten laten inslapen.
Weliswaar heeft hij de respectabele leeftijd van bijna 13 jaar bereikt, maar hij leed de laatste jaren aan teeltbalkanker, was incontinent en had twee dikke opgeblazen oren,
die steeds uitgezogen moesten worden, hetgeen vreselijk pijn deed.
In het begin konden deze pijnen grotendeels nog door medicijnen onderdrukt worden, maar de laatste tijd hielpen deze steeds minder, zodat hij heel vaak lag te kreunen.
Ondanks dat hij er verder nog zo heel mooi uitzag, wilden wij hem verder, na overleg en advies van onze dierenarts, deze pijnen besparen.
Toch koste het ons ongelofelijk veel moeite om deze beslissing te nemen. Hij was zo lief en nog zo mooi !
Figo was dan ook Nederlands kampioen en o.a. beste reu in de Kampioensclubmatch 2004.
Wij missen hem zeer en zullen altijd aan hem blijven denken

“Zeg me dat je nooit weg zult gaan.
Dat kan ik je niet beloven, maar als je aan me denkt,
zul je me zien, heel even, in de verte”.

Tiny en Corry Rulkens

11-10-2013

Aaron
Aaron is geboren op de sterfdag van mijn man 23 Maart 2003. Voor zijn overlijden had ik hem al gezegd een Hond  te nemen. Heb goed uitgezocht welk ras bij mijn karakter paste en kwam uit op een middenslag schnautzer.Heb Aaron op 17 mei 2003 opgehaald en vanaf dat moment waren we onafscheidelijk. Me and my shadow werden we genoemd. Heel toepasselijk want hij was roetzwart.Hij heeft mij door zijn aanwezigheid door de meest trieste jaren van mijn leven geloodst. Hij was ondeugend, druk, maar ook ontzettend lief en trouw. Helaas werd hij ziek.
Met diverse antibiotica kuren zijn leven weten te rekken. Maar je mag niet egoïstisch zijn, ik heb op 11 oktober 2013 hem in moeten laten slapen. Ben in de dierenkliniek bij hem op de grond gaan liggen en heb hem bedankt voor 10 jaar liefde. Hij bleef mij tot het laatste ogenblik aankijken met  een blik van “het is goed zo, dankjewel” Ik mis hem ontzettend en droom nog heel vaak over hem.
Ellis van Gaalen

 

30-07-2013

Trojka (Quadrigo-Dixie) van de Vanenblikhoeve
Na een fantastische tijd samen met hem, heb ik dinsdag 30 juli het moeilijke besluit moeten nemen om onze kanjer en trouwe vriend, Trojka, te laten inslapen.
Net geen 16 jaar geworden!
In zijn leventje heeft hij heel wat veranderingen meegemaakt.
Verlies van de beide oude baasjes, verhuist en verschillende operaties ondergaan.
Toch ging hij altijd weer vrolijk verder.
Zeker nu hij de laatste 5 jaar een lief poezenvriendinnetje, Jobke, had.
Mede dankzij haar hield hij het vol.
Want zij bracht hem ’s avonds na het laatste rondje naar zijn mand, waar ze dan samen gingen slapen.
In 2010 kwam er na röntgenonderzoek uit, dat Trojka een dubbele hernia en spondylose had.
Maar met pijnbestrijding kon hij nog best ‘uit de voeten’.
In juni, tijdens onze afgelopen vakantie liep hij nog graag (weliswaar langzaam) de ronde van 3 km mee. De laatste weken werd het wandelen steeds moeilijker, hij struikelde dikwijls en ook in huis viel hij soms om. Geregeld rees dan de vraag: Wanneer?
Maandagavond, 29 juli was hij onrustig.
En in de nacht naar de dinsdag bleek hij zijn plas niet meer op te kunnen houden, waar hij zich erg ‘schuldig’ over leek te voelen.
Daarbij had hij tegen zijn gewoonte in, géén trek meer in eten.
Toen we gingen wandelen, keerde hij na zijn behoefte gedaan te hebben om.
Het was voor hem genoeg!
Na overleg met de dierenarts hebben we besloten om hem zijn welverdiende rust te geven.
Dit is thuis gebeurd, in zijn eigen mandje, met de kop op mijn schoot.
Nu is het stil in huis en missen wij hem.
Ook zijn Jobke treurt om hem en slaapt nu maar op de bank.

Dag lieve Troj(ka).
Wat heb ik van je gehouden, je was een pracht hond!

Jeannette Mulder
01-08-1997 – 30-07-2013
 

24-01-2013

Whoopy

Whoopy was een vrolijk en vriendelijk hondje, nooit agressief, zelfs niet als de kleinkinderen
haar aankleden en in de poppenwagen rondreden. Whoopy speelde graag met de bal, ze bracht hem eindeloos terug en kreeg er nooit genoeg van.
(Het vrouwtje op een gegeven moment wel!)
Ook de vele speeltjes kregen haar aandacht; alleen de oogjes in
hondjes, beertjes, dolfijn etc. waren geen lang leven beschoren.
Whoopy was een bereisde dame, ging vaak mee naar Engeland en Duitsland; ze reed graag auto, sprong er altijd direct in als de deur open ging.
De laatste maanden ging het niet meer zo goed met Whoopy. Ze speelde niet meer, kon niet meer lang wandelen, en de oogjes en het gehoor gingen ook hard achteruit; ze sliep erg veel, dat was haar genoeg. Eten vond ze nog wel lekker, maar op sommige dagen deed ze ook dat niet meer. Het was genoeg. Dan moet je een beslissing nemen, het beestje zelf kan dat niet. Maar ik heb te veel plezier met haar gehad om haar nu langer te laten lijden. Ik heb haar, met pijn in het hart, want ik zal haar ontzettend missen, laten gaan.
Whoopy, bedankt voor alle liefde en vriendschap die je me hebt gegeven.
31 maart 1997 – 24 januari 2013

Inge Fluijter