2015 In memoriam

19-09-2015

Ezra
Tot ons grote verdriet hebben wij onze Ezra (dwergschnauzer peper en zout) moeten laten inslapen, nog geen vijf maanden na onze Lola.
Via Doreen zijn wij in kontakt gekomen met Ezra helemaal in Groningen, ze was toen zes jaar oud.
Wij wilden graag een vriendinnetje voor onze Lola en ze werden dan ook al snel dikke vriendjes, waarbij wel gezegd dient dat Lola de dienst uitmaakte.
Nadat Lola was gestorven ging het al bijna gelijk met Ezra ook niet meer zo goed, maar wij dachten dat ze haar vriendinnetje wel erg miste.
De dierenarts constateerde echter dat het met haar hart heel slecht ging en dat zij evenals Lolade ziekte van cushing had.
Ze heeft de nodige medicijnen gekregen maar het mocht niet meer baten en ze ging steeds verder achteruit.
Zaterdag 19 september j.l. was ze helemaal op en hebben we met pijn in ons hart, samen met de dierenarts,
besloten om haar de rust te gunnen.
Ezra is elf jaar mogen worden.


Ton en Thea van Grinsven.

 

07-05-2015

Xena
30 mei 2000 – 7 mei 2015
Op 7 mei 2015 hebben wij afscheid moeten nemen van onze lieve dwergschnauzer Xena. Ze was geboren op 30
mei 2000 en haar mama was Missy en haar eigenaar was Doreen de With van Schnauzerkennel Of Dutch Spirit.
Haar broertje heette Burty Jr.

Xena is met 11 weken bij ons gekomen en we hebben haar in ons hart gesloten.
Een lekker eigenwijs hondje (welke schnauzer is nou niet eigenwijs) met een eigen willetje en een lief karakter.
De middagen dat Xena en ik naar Doreen gingen voor een trimbeurt, zijn wel legendarisch. Xena deed haar 2e
naam dan eer aan, Warrior. Bij het trimmen streed ze tot het einde… Het was voor Doreen geen gemakkelijke
klant! Maar door Xena heb ik wel een hele fijne band opgebouwd met Doreen en met haar dochter Sammy.
Xena groeide in ons gezin op en ze mocht ook altijd met ons mee als we op vakantie gingen naar
Frankrijk. Waar we met haar ook naartoe gingen, je kon haar gewoon los laten, meer als 10 meter liep
ze niet voor of achter je. Altijd in de gaten houden waar je bent.
En heel bijzonder is, dat Xena niet kon zwemmen.
Zelfs een plas water, daar liep ze omheen, bang om natte poten te krijgen.
Ze ging wel heel graag met ons mee de bossen in, lekker overal snuffelen en rennen. Daar hield ze van.
Helaas toen Xena een jaar of 12 werd, kwamen de kwaaltjes, artrose, blindheid en op het eind ook doofheid.
Maar ze bleef een strijdende schnauzer. Terwijl wij al zo vaak dachten dat het einde naderde, knapte Xena weer op.
En ook toen vorig jaar Jewel, een dwergschnauzerpup, bij ons kwam wonen, dacht Xena niet aan wijken.
Ze was ook heel duidelijk, de mand was van haar… en zelfs vandaag, nu Xena al 5 maanden er niet meer is,
gaat Jewel niet in die mand liggen.
Door Xena heb ik een grote liefde gekregen voor de dwergschnauzer.
Xena heeft 15 jaar deel uitgemaakt van ons gezin en we zullen haar altijd blijven herinneren als een lieve eigenwijze strijdlustige hond,
die erg trouw was aan ons gezin.
Dag lieve Xena, slaap zacht.


Leo, Laura, Emmie en Anne-Marie van Alem en Jewel of Dutch Spirit

 

29-04-2015

Lola Belle
Lola Belle of Dutch Spirit, dwergschnauzer geboren 12-09-2001 gestorven 29-04-2015.
Lola kwam bij ons toen ze 7 en een half jaar oud was.
We hebben haar leren kennen bij Doreen en het was wederzijdse liefde op het eerste gezicht.
Lola had een heerlijk (schnauzer) eigenwijs karakter en liet duidelijk merken wat haar beviel en wat niet.
In 2014 kreeg ze problemen met haar rug en hebben we haar een aantal keren laten behandelen door een ortomanueel-therapeut
met als resultaat dat ze weer een stuk beter kon lopen.
Begin 2015 kwam er echter de ziekte van cushing bij waardoor ze veel meer ongemakken kreeg zoals incontinentie en veel afvallen.
Toen ze 29 april j.l. twee epileptische aanvallen kreeg hebben wij samen met de dierenarts besloten haar niet langer te laten lijden.
We gaan haar ontzettend missen samen met Ezra (onze andere dwerg), maar we gunnen haar de welverdiende rust.
Lieve Doreen bedankt voor een schat van een hond!

Ton en Thea van Grinsven.

 

03-01-2015

Xantor
Xantor Of Dutch Spirit, geboren 14-03-2003 en gestorven 03-01-2015.
Afscheid van onze grote vriend. Xantor kwam bij ons wonen toen hij 7 maanden
oud was, nadat hij een minder goede start had gekregen bij een ander gezin en terug bij Doreen
(de fokker) belandde, voor herplaatsing…
We hadden al meerdere jaren ervaring met honden (een poedel, een paar labradors, een Duitse dog, een
dwergschnauzer) en voelden wel ontzettend veel om nu een ries bij onze dwergschnauzer Diva te houden.
Xantor kwam, zag en overwon. Zijn onprettige ervaring op zeer jeugdige leeftijd en zijn status van
van tweede-kans-hond maakten van hem niet de makkelijkste jongen. Drie jaar hebben we tijd en energie gestoken in
het rechtbreien van wat er die eerste zeven maanden scheef was gegroeid door o.a. gebrek aan adequate opvoeding en socialisering.
Ons geduld en inspanningen hebben gelukkig wel ruimschoots geloond. Deze jongeman groeide uit tot een hele aimabele, intelligente, speelse, waakse, sportieve kanjer.
Xantor heeft, in de ruim 11 jaar dat hij in ons leven was, vele honden zien komen bij ons thuis.
Wij zijn roedelmensen; we zijn dol op meerdere honden tegelijk in ons leven. Hij leefde vrijwel permanent samen met 8 à 9 andere honden, bij ons op de boerderij in Friesland. Hij heeft iedere nieuwkomer vanaf het begin in duidelijke hondentaal te verstaan gegeven, dat hoofdzakelijk “hij” in de meeste gevallen wel “het baasje over de roedel” zou zijn, maar dat deed hij altijd eerlijk t.o.v. andere
honden en met een ongekend aangeboren talent. Hij heeft zowaar alle puppy’s, die erbij kwamen in de loop der tijd, feilloos opgevoed.
Wat een hulphond in dit opzicht ! Fantastisch om te zien was dat.
Kopieergedrag heeft dan ook gemaakt, dat we Duitse doggen en Ierse Wolfshonden kregen die zich gingen gedragen als
Riesenschnauzers – iets wat niet door iedere kenner van desbetreffende rassen zo gepruimd wordt, maar goed, dat mag ons een worst wezen….
Deze grote beer bewaakte onvoorwaardelijk, vastberaden en onomstootbaar zijn haard, zijn domein, zijn auto, zijn baasjes en zijn roedel. Vrouwen vond hij geweldig. Hij had een grondige hekel aan het apparaat “fiets”. Menig fietser heeft dit mogen ervaren… en steeds veel te persoonlijk opgevat wanneer onzen boebie de bedreigende wielen of pedalen wilde doen stoppen. Vaak genoeg hebben we onze nek
moeten laten vol schelden door niet-kenners van het ras, maar het maakte ons geen ene moer uit omdat wij wel beter wisten, hem kenden, hem vertrouwden … Ook al uitte onze dappere kerel zich vaak luidruchtig en fel als het op “beschermen van zijn volk” aankwam,
toch was hij in de grond een watje. Tot wel drie keer aan toe in zijn leven kwam het erop aan, telkens opnieuw ten overstaan van herdershonden.
Herders waren duidelijk niet zijn beste vriendjes; in zijn ogen spraken die een heel andere taal.
Bij alle drie de keren kwam onze kerel thuis met een bijtwond, terwijl de andere onaangeroerd bleven. Daarnaast was hij altijd heel hoffelijk en gastvrij naar alle andere honden toe.
Niet alleen hebben we een hele knappe vent verloren, want oh wat was Xantor een mooie en zeer gezonde hond, maar ook zo’n echt familielid zijn we kwijt, die vrijwel iedere nacht van zijn leven op de voetkant van het bed lag en van daaruit de nacht voor ons veilig maakte.
In 42 jaar ervaring met in totaal zo’n 20 honden, kunnen we echt met volle overtuiging zeggen, dat we zelf het meest geleerd hebben van deze Xantor. Door hem zijn we echt betere hondenkenner geworden.
We moesten wel, want hij had zoveel expressie en altijd zoveel te vertellen. Hij is diegene, die het meest nadrukkelijk in ons leven aanwezig is geweest en een positieve, onuitwisbare stempel op de roedel heeft gedrukt.
En toen kwam de dag dat het allemaal ineens zo onverhoopt anders liep. Op woensdag veroverde hij nog de wereld. Woensdag waren we er nog vast van overtuigd dat hij met twee pootjes in zijn neus 14 jaar of ouder zou worden. Donderdag vond hij wandelen ineens minder leuk. Het leek wel alsof hij conditie inboette. Vrijdag wilde hij zo graag maar kon hij niet meer vooruit. Met spoed naar de dierenkliniek en wat
bleek ? Einde verhaal. Zijn hartje trok het niet meer.
Zaterdagmorgen hebben we hem losgelaten. Anders zou hij kort daarna een benarde dood tegemoet zijn gegaan en dat wilden we niet.
Liefste Xantor, je bent er nu niet meer. We missen je nog iedere dag. Vergeten doen we je nooit meer.
Je bent onvervangbaar. Rust zacht, grote zwarte pluizenbol. Vroeg of laat omhelzen we elkaar weer …
We miss you like crazy.


William & Marco