2017 In memoriam

17-10-2017

Hector

Als kind al wilde ik graag een hond. Pas toen ik met de vut ging kon ik dat gaan verwezenlijken. Maar wat voor één? Niet te groot, wel karakter. Het toeval (?) wilde dat Els, een goede collega, mij bij haar kerstkaart vertelde dat Lucky, haar zwart zilveren dwergschnauzer, vijf puppies had gekregen op 13 december 2006. Uit dit nest koos ik een teefje en noemde haar Belle. Het was heerlijk om het jonge spul bij mijn wekelijkse bezoek te zien groeien. Toen het moment kwam om Belle bij mij thuis te nemen had Els een probleem: één van de potentiële baasjes had afgehaakt en daardoor dreigde haar vakantie in het water te vallen. En zo kwam met Belle haar broer Hector bij mij om een weekje te logeren. Hij is nooit meer weggegaan! Het was een feest die 2 samen te zien, spelen, slapen, de wereld ontdekken. Het was als een doorlopende theatervoorstelling!

Ronduit boeiend was het te zien hoe 2 hondjes uit hetzelfde nest met dezelfde opvoeding zo verschillend konden zijn. Beide natuurlijk schnauzer-eigenwijs en lief. Belle, pittig, pienter, laconiek, rustig haar eigen gang gaand. Hector of Hekkie, zoals we hem meestal noemden, alert, waakzaam, onrustig, stoer, vond zichzelf the leader of the pack. Heel zorgzaam  naar zijn zus en naar het vrouwtje. Beide zeer aanhankelijk, maar ook weer verschillend. Zo was Hector wat onhandig, onstuimig, lomp soms. Hij ook de grote knuffelbeer, kwam zijn knuffel bij je halen of versierde er één door zich, als je in zijn buurt kwam, gauw op zijn rug te kantelen.

De trimmer vond hem een mooi hondje en wilde met hem fokken. Ze betraden we de voor ons onbekende wereld van de hondenshows. Hector haalde zijn kwalificaties en dekte ook daadwerkelijk een keer. De afloop daarvan was dramatisch: de moeder en haar 4 puppies overleden bij de bevalling door een fout met de narcose.

Ze waren dol op wandelen, Hector altijd voorop. En ondanks alle Gehoorzame huishond trainingen bleek hij meestal Oost-Indisch doof als hij andere honden in de verte zag. Dan moest ik achter hem aan om hem terug te halen. Drie keer waren we hem echt kwijt. Wij waren in alle staten, maar hij was zich bij terugkomst nergens van bewust, had plezier gehad met de andere honden.
Dol was hij op mijn beste vriendin Wilma. Als ze maar vermoedden dat ze zou komen stonden ze samen rusteloos voor het raam te kijken. En als hij haar zag blafte Hector onbedaarlijk en sprong hij wel een meter hoog op die stevige pootjes van ´m. Vele wandelingen maakten we: onze dagelijkse thuis in het park en de omgeving, bij ons vaste stekkie op de Veluwe in de bossen, op de hei en de zandverstuiving, en op vakantie op de heerlijke Zeeuwse stranden. Jaarlijks hielden we een hondjesdag:  moeder Lucky en haar zoons Beau en Hector en dochter Belle met baasjes gingen een dag op pad. Heerlijk was dat.

Zo gingen de jaren  voorbij. In april moesten we voor de jaarlijkse controle en inenting naar de dierenarts. Terloops meldde ik dat Belle aankwam en Hector afviel. Omdat ze inmiddels 10 jaar waren stelde hij een bloedonderzoek voor. De volgende dag belde hij met een verbijsterende uitslag: Hector had nierfalen en zijn waardes waren zorgwekkend! Een mokerslag.
Op dat  moment had hij nog geen echte verschijnselen, maar vlak daarna werd hij heel ziek. Na opname in het ziekenhuis, om zijn bloed te spoelen, mocht hij weer mee naar huis. De dierenarts dacht aan hooguit een paar weken. Het zijn 6 maanden geworden. Hij had de ziekte en wat daarbij hoorde, ging steeds moeizamer eten,  maar gedroeg zich totaal niet ziek. Tot de laatste dag was hij actief, wilde graag wandelen en spelen. In de vroege morgen van 17 oktober werd ik wakker van een bijzonder geluid. Toen ik ging kijken wist ik dat mijn mannetje het niet meer ging redden. Naar de spoeddierenkliniek gereden in de donkere nacht waar na onderzoek inderdaad die emotioneel zo moeilijke beslissing moest worden genomen in zijn belang. Belle en ik waren erbij toen hij insliep. Toen we weggingen liep Belle nog één keer terug naar de kamer waar haar broer en maatje lag. Samen was voor ons vanaf dat moment voor altijd anders, maar Hector blijft bij ons omdat hij in ons hart zit. Hector werd 10 jaar en 10 maanden.

HECTOR, 13 december 2006 – 17 oktober 2017

Jeanne Twilt en Belle.

   

25-10-2017

Twixer

“het intens gevoel van verbondenheid en plezier tussen mens en dier,…. dat vergeet je nooit meer”

De vriendschap, de vele knuffel-times en ontelbare likjes die jij gaf uit blijk van genegenheid.
Al die mooie toch wel bijna 16 jaren was een zaligheid in ons leven.
Zo dankbaar voor die prachtige tijd samen.
Lieve vriendje van ons allemaal. wij houden zoveel van jou en diep in ons hart weten wij dat we je
nooit zullen vergeten hoe bijzonder jij wel was!

Liefdevol en waardig afscheid van onze allerliefste Twixer
02-02-2001 – 25-10-2017

31-07-2017

Duchesse

Mijn liefste Duchesse
Riesenschnauzer: Comptess de Morcano
mei 2003- augustus 2017.
14 jaar zijn we samen geweest, 14 goede jaren jaren van trouw en vertrouwen, wij waren een, mensen zeiden soms die hond komt bij jouw op de eerste plaaats, en ja dat was ook zo, ik kwam bij jou ook op de eerste plaats, hoe dikwijls was het niet jij en ik tegen de anderen, hoe dikwijls heb je mij niet geholpen het leven aan te kunnen, wel meisje ik moet nu leren om zonder jou voort te gaan alleen,  ik heb je misschien al te lang bij me willen houden,want  toen je vannacht op je matje wou gaan liggen en ik je niet meer kon helpen toen wist ik, het afscheid moet nu komen zodat je nog met dignity kunt sterven dat moet ik je gunnen hoe zwaar het me ook valt  Je bent zo’n sterke hond nu nog sleep je je recht maar ik zie nu de pijn in je ogen als je je wilt neerleggen of als je wilt opstaan.
Vandaag ga ik het telefoontje plegen dat je gaat verlossen uit deze voor jou met pijn gevulde wereld.
Ik moet hier vaarwel zeggen mijn liefste Duchesse mijn trouw en toeverlaat de diepste bossen hebben we samen verkent, samen hebben we hertjes, hazen konijnen en ander wild kunnen observeren s’morgens om 6 uur waren we dikwijls al op stap.
Ik zal je nooit vergeten, je zit in mijn hart gebrand voor zolang ik nog leef.
Je vrouwtje

12-01-2017

Dedar

Op 12 Januari 2017 hebben we helaas onze middenslag Schnauzer peper en zout
Dedar-Questy v.d. Vanenblikhoeve
moeten laten inslapen.
Dedar is 15 jaar en 4 maanden oud geworden. Al die tijd hebben we een fijne hond gehad waar we
veel plezier aan beleefd hebben. Op zijn 12de jaar kreeg hij artrose in zijn linker voorpoot wat met
pijnstillers te bestrijden was. Maar de laatste weken van zijn leven werkte ook dat niet meer zodat
we in overleg met de dierenarts hebben besloten dat hij maar moest inslapen.
Dedar is een Afghaanse jongens naam en betekent zoiets als “ik zie je graag” wat we ook altijd
gedaan hebben.
Julia en Dik Ruyter

 

02-01-2017

Myra

Yesterday we had make the difficult decision to let you go 😢
Ch. NL, BE, LUX, INT. VET. NL, VET.LUX
She’s My Miracle of Roxy’s Pride, Myra
She really was My Miracle ❤
You will always be in our hearts ❤
Thank you Ingrid Stolzenbach- van Londen for our Miracle ❤
10-09-2003 – 02-01-2017

Monique IJzermans