Drunense Duinen 2011

De “uitzichtloze”wandeling in de Drunense Duinen op 20 november 2011. 

Er lag al vroeg een dikke grijze deken over het Brabantse land en met name over de Drunense duinen.Maar dat vormde geen belemmering om met veel mensen deel te nemen aan de geplande wandeling.
Restaurant Bosch en Duin was de verzamelplaats, om 12.00 uur  konden we aan de koffie (op eigen kosten) en waren ondergetekende en Anne met de honden Clannad en Leska aanwezig om iedereen op te wachten. Binnen in het restaurant was het lekker warm en druk, buiten zitten was er helaas niet bij.
Ze kwamen weer van alle kanten, de schnauzerfanaten, met een flink aantal Riesen, middenslagen en dwergen . Jacqueline had een bak vol met lekkere snoepstaven voor alle honden en deelde die voor de wandeling uit.
Om 13.00 uur gingen we aan de wandel, een zoekplaatje was het wel. Elise en Anne waren de gidsen, maar het volgen van de hondenpaaltjes was niet moeilijk, alleen met zulke dichte mist werd het er niet makkelijker op. Van tevoren was duidelijk gezegd dat we ons aan de paaltjesroute moesten houden, de boswachter is daar zeer streng in en een boete ligt gauw op de loer. Helaas was er geen waterpoeltje, dit vanwege de lange droge periode.
De honden hielden ons goed in de gaten en ravotten en stoeiden in het zware zand. Op een gegeven moment was zelfs ik de weg kwijt, terwijl ik diezelfde week nog  op het terras gezeten had in de zon, met volop zicht in de mooie duinen. Maar met vereende krachten kwamen we er wel uit en liepen we nog maar een ronde. De honden vonden het prima, die zagen het verschil niet.
Enkele mensen gingen al eerder terug, omdat ze nog een eindje moesten rijden en met die mist is dat geen pretje. Na zo’n anderhalf uur waren we weer bij Bosch en Duin terug en met diverse mensen en honden zijn we binnen nog iets gaan drinken en eten.
Het was een bijzondere ervaring,  de stilte van de mist, het geheimzinnige van niets kunnen zien en toch ook de teleurstelling, omdat we het mooie verre uitzicht over  de grote zandvlakte ge”mist” hadden.
Maar onze stoere schnauzers hadden hier totaal geen problemen mee en waren achteraf doodmoe en tevreden.
Hopelijk is iedereen goed thuis gekomen en moeten we het beslist nog eens over doen, maar dan met het “zicht” op oneindig.

Elise Bornholt.